قاره اسرار

می‌دانم كه به‌راحتی نمی‌توانی حدس بزنی این وسیله برای چه كاری ساخته شده است. مردم «باگامویو»ی تانزانیا آن را از چوب‌هایی صاف ساخته‌اند، اما این چوب‌ها را طوری تراشیده‌اند كه بینشان یك لولا شكل بگیرد و دو قسمت آن بتوانند باز و بسته شوند. آنها قسمت‌های مختلف این وسیله را هم تزیین كرده‌اند: دایره‌های تو در تو و شكلی شبیه به برگ گیاه.

اما مربع‌ها و ضربدرهای وسط آنها فقط جنبه تزیینی ندارند. این مربع‌ها و ضربدرها به‌صورت برجسته تراشیده شده‌اند تا بتوانند نارگیل‌ها را خوب له كنند!

بله این وسیله برای خمیر كردن نارگیل است و تیغه فلزی دسته آن هم برای تراشیدن نارگیل له شده از سطح دو تخته ساخته شده. همان‌طور كه از تاریخی كه روی آن تراشیده شده پیداست، این وسیله را در قرن نوزدهم میلادی درست كرده‌اند.

وقتی مردم اتیوپی این شیء زیبا را می‌ساختند، به این فكر نمی‌كردند كه در آن شیرینی بچینند و از مهمانانشان پذیرایی كنند؛ آنها به این فكر می‌كردند كه چه‌طور موقع خواب از خودشان پذیرایی كنند! هرچند برای ما كه به متكا یا بالش‌های نرم عادت كرده‌ایم، تصور داشتن یك خواب راحت با چنین متكایی غیر ممكن به‌نظر می‌رسد.

این یكی را دیگر اصلاً نمی‌توانی حدس بزنی كه چه چیزی است، مگر این‌كه اهل بافندگی و پارچه‌بافی دستی باشی! این وسیله چوبی تارگذران است؛ همان چیزی كه بافنده‌ها نخ پود را به آن می‌بندند و با گذراندنش از میان تارها، پارچه را می‌بافند.

به گزارش همشهری،مردم «سِنوفو» كه در ساحل عاج زندگی می‌كنند، به این تارگذران، «استاد پرندگان» می‌گویند، چون هم نوكش شبیه به پرنده‌هاست هم آن‌قدر باهوش است كه به بافنده‌ها در بافتن پارچه كمك می‌كند!

می‌دانی مردم «مانگ‌بِتو»ی كنگو، این شیء سبدمانند را برای چه كاری بافته‌اند؟ برای زیرانداز، درِ ظرف یا قابلمه، یا برای گذاشتن روی سر...؟ حقیقت این است كه هیچ‌كدام اینها... این سبد بافته‌شده به عنوان بخشی از پوشش مردم این منطقه استفاده می‌شود.

شاید ما كه بیشتر چیزهای چرمی‌ای كه در زندگی‌مان دیده‌ایم كیف، كفش یا كُت بوده است، مشكل بتوانیم باور كنیم كه بشود یك سپر محكم را هم از چرم بسازند؛ و مشكل بتوانیم باور كنیم این شیء چرمی یك سپر است!

اما مردم «سوكوما» در تانزانیا این سپر را از چرمی ضخیم و محكم درست كرده‌اند، طوری كه صاحب آن را در برابر تیزترین نیزه‌ها هم محافظت می‌كند.

 دكتر «عبدالرحمن السمیط» متفكر، مبلغ و افریقا شناس كویتی، خاطره ای از یكی از سفرهای خود به اتیوپی نقل می كند و می گوید: در سفری كه به اتیوپی داشتم از روستایی بازدید كردم كه كدخدای آن، 40 راس شتر،60 گاو و تعداد زیادی از گوسفندان خود را از دست داده بود. زمانی كه وی را ملاقات كردم او را فردی بسیار نحیف و لاغر یافتم. همسر و برخی از فرزندان خود را از دست داده بود و از میان چهارپایانش تنها گوسفند لاغری برایش باقی مانده بود. وی در حالی كه می خندید و از من تقاضا می كرد كه آنرا برای خود بردارم گفت: می توانی آنرا برداری چرا كه دو سه روز آینده این هم می میرد چرا كه علفی در بیابان پیدا نمی شود خلاصه من را از این كه سراغ حیوانات و پرورش آنها بروم شدیدا نهی كرد.

 داستان به اینجا ختم نشد، هنگامی كه از این روستا بازدید می كردم با كودكانی كه دارای رنگ ها و اشكال مختلفی بودند، برخورد كردم. برخی از آنها می توانستند بر روی پاهای خود راه بروند اما برخی دیگر كه بیش از ده سال سن داشتند همچنان مانند دوران كودكی چهار دست و پا راه می رفتند و نمی توانستند روی پاهای خود بایستند. بیشتر آنها به مدت سه چهار روز غذا نمی خوردند و این یك امر كاملا عادی در میان مردمان این روستا بود.

زمانی كه من به همراه همسرم و فرزندانم به یكی از این روستاها رفته و وارد یكی از این كپرها شدیم، پس از پرس و جوی فراوان متوجه شدیم كه مادر، فرزندان و اقوام و خویشان موجود در یكی از این كپرها، سه روز است كه به علت خشكسالی چیزی نخورده اند. اینجا بود كه احساس كردیم این خانواده به كمك نیاز دارند. یكی از دخترانم به طرف ماشینمان رفت تا مقداری گندم بیاورد و در اختیار آنها قرار بدهد. مادرخانواده كه از این اقدام ما شگفت زده شده بود رو به ما كرد و گفت: اینها برای كیست؟ ما نیز در پاسخ گفتیم: برای شما است. آخه تو و فرزندانت سه روز است كه چیزی نخورده اید... مادر خانواده به ما رو كرد و گفت: ما ثروتمندیم. خداراشكر كه ما تنها سه روز است كه چیزی نخورده ایم.... منظور او را نفهمیدیم تا اینكه گفت: همسایه بغلی ما... پیش آنها بروید. اینها فقیرهستند و نیاز به كمك دارند و ما خداراشكر در نعمت به سر می بریم چرا كه تنها سه روز است كه چیزی نخورده ایم....

 ما كه سرگردان و متحیر شده بودیم به كپری كه زن نشانی آنرا به ما داده بودیم رفتیم و در عین ناباوری متوجه شدیدم اهل این خانه هشت روزی است كه چیزی نخورده اند!!! این جا بود كه نتوانستیم جلوی اشك چشمانمان را بگیریم و شروع كردیم به گریه....

حال ببینید اگر ما یه شب غذا گیرمون نیاید چگونه به زمین و زمان فحش و ناسزا می دهیم و همه را مقصر می دانیم و یا اگر غذایی كه طبع میل ماست پخت نشود چگونه مادر و همسر و خواهر خودمان را آماج حملات و طعنه ها قرار می دهیم.

«عبدالرحمن حمود السمیط» مبلغ كویتی و موسس «جمعیة‌العون المباشر» (مسلمانان سابق آفریقا) است. وی 22 سال برای نشر اسلام در قاره آفریقا تلاش كرد و توانست بیش از 6 میلیون نفر را در افریقا با اسلام آشنا سازد. سخن درباب این مبلغ مسلمان و تلاش های خستگی ناپذیر وی بسیار است كه شاید در وقت دیگری به آن بپردازیم.

برای مشاهده سایت شخصی حمود السمیط اینجا كلیك كنید

برای مشاهده سایت «جمعیة‌العون المباشر» اینجا كلیك كنید